Dear Alice | Το animation που μας υπενθυμίζει ότι οι ζωγραφιές των παιδιών δεν είναι απλά μουτζούρες

Οι παιδικές ζωγραφιές δεν είναι απλά χαριτωμένες απεικονίσεις ή μουτζούρες χωρίς νόημα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς κρύβουν πολλά μηνύματα και μέσα από αυτές μπορούμε να λάβουμε πληροφορίες για την νοητική αλλά και την συναισθηματική ανάπτυξη ενός παιδιού.

Το υπόλοιπο άρθρο από: the mamagers 

«Ψηφιακή ηρωίνη»: Πώς οι οθόνες μεταμορφώνουν τα παιδιά μας σε ψυχωτικούς τοξικομανείς

Πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι μπορούν να επηρεάσουν το μπροστινό μέρος του εγκεφάλου με τον ίδιο τρόπο που το επηρεάζει η κοκαίνη. Η τεχνολογία είναι τόσο υπερδιεγερτική που ανεβάζει τα επίπεδα ντοπαμίνης όσο τα ανεβάζει το σεξ.

Αυτό το εθιστικό αποτέλεσμα είναι ο λόγος που ο Dr. Peter Whybrow, διευθυντής του τμήματος νευροεπιστήμης στο UCLA αποκαλεί τις οθόνες «ηλεκτρονική κοκαΐνη», ενώ Κινέζοι ερευνητές «ηλεκτρονική ηρωίνη». Ο Dr. Andrew Doan, επικεφαλής του τμήματος έρευνας πάνω στους εθισμούς για το πεντάγωνο και το αμερικάνικο ναυτικό αποκαλεί τα βιντεοπαιχνίδια και την τεχνολογία οθόνης «ψηφιακά ναρκωτικά»

Σωστά καταλάβατε: το μυαλό του παιδιού σας καθώς παίζει Minecraft μοιάζει με έναν εγκέφαλο υπο την επήρεια ναρκωτικών. Για αυτό και είναι δύσκολο να ξεκολλήσουμε τα παιδιά από τις οθόνες τους και τα βρίσκουμε ιδιαίτερα ευερέθιστα όταν διακόπτεται ο χρόνος τους μπροστά στην οθόνη. Εκατοντάδες πια κλινικές μελέτες δείχνουν ότι οι οθόνες αυξάνουν την κατάθλιψη, το άγχος και την επιθετικότητα και μπορούν να οδηγήσουν σε ψυχωσικά επεισόδια κατά τα οποία ο παίκτης χάνει την επαφή με την πραγματικότητα.

Στην κλινική μου μελέτη με πάνω από 1000 εφήβους τα τελευταία 15 χρόνια, βρήκα το παλιό ρητό «Μια ουγκιά πρόληψης αξίζει όσο μια λίβρα θεραπείας» να ταιριάζει απόλυτα όταν μιλάμε για εθισμό στην τεχνολογία. Μόλις το παιδί περάσει τη διαχωριστική γραμμή του αληθινού τεχνολογικού εθισμού, η θεραπεία μπορεί να είναι πολύ δύσκολη. Για την ακρίβεια, βρήκα πολύ ευκολότερο να θεραπεύσω χρήστες ηρωίνης και κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης, παρά χαμένους στο μάτριξ video gamers ή εθισμένους στα social media και το Facebook.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του 2013 της αμερικάνικης ακαδημίας παιδιάτρων, τα παιδιά ηλικίας 8-10 ετών ξοδεύουν 8 ώρες τη μέρα σε διάφορα ψηφιακά μέσα, ενώ οι έφηβοι περνούν 11 ώρες μπροστά σε οθόνες. 1 στα 3 παιδιά χρησιμοποιεί τάμπλετς ή κινητά πριν καν μιλήσουν. Σύμφωνα με το βιβλίο “Internet Addiction” της Dr. Kimberly Young, 18% των χρηστών του internet στη φάση του κολεγίου υποφέρουν από τεχνολογικό εθισμό στις ΗΠΑ.

Μόλις ένας άνθρωπος περάσει στον ολοκληρωτικό εθισμό οποιουδήποτε τύπου, πρέπει πρώτα να αποτοξινωθεί ώστε να μπορέσει στη συνέχεια η οποιαδήποτε θεραπεία να έχει αποτέλεσμα. Με την τεχνολογία αυτό σημαίνει ολοκληρωτική αποχή από τα ψηφιακά μέσα: όχι υπολογιστές, όχι κινητά, όχι tablets. Σε προχωρημένα στάδια απαγορεύεται ακόμα και η τηλεόραση. Η συνήθης περίοδος αποχής είναι από 4 εως 6 βδομάδες, αυτός είναι ο χρόνος που χρειάζεται για ένα υπερδιεργεμένο νευρικό σύστημα να κάνει «επανεκκίνηση». Αλλά αυτό δεν είναι εύκολο στην τωρινή μας κοινωνία όπου οι οθόνες βρίσκονται παντού. Ένα άτομο μπορεί να ζήσει χωρίς ναρκωτικά ή αλκοόλ. Με τον τεχνολογικό εθισμό όμως είναι αδύνατο, υπάρχουν παντού ψηφιακοί πειρασμοί.

Πηγή:  https://www.greekteachers.gr/?p=56315&fbclid=IwAR3WBmST8-XoK3u1o5XOHdahc7PXrnZHL9gWo3f3zQljKqz6uixtwRG2eZM

Τροφή για σκέψη ή αλλιώς μια μικρή υπενθύμιση!!

πηγή: Infokids

Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ

Τα παιδικά εικονογραφημένα βιβλία είναι ένα θεραπευτικό εργαλείο. Ο μικρός αναγνώστης ακούει τις λέξεις, τις κοιτάει, ακόμα και αν δεν μπορεί να τις διαβάσει, τις συνδυάζει με τις εικόνες και τοποθετεί ασυνείδητα τον εαυτό του (ή κομμάτια του εαυτού του), αλλά και τους γύρω του στον εικονογραφημένο κόσμο, αποκτώντας έτσι σταδιακά την αίσθηση του εαυτού αλλά και του κόσμου που τον περιβάλλει. Οι εικόνες μάλιστα λειτουργούν ως συνδετικοί κρίκοι μέσω των οποίων το παιδί μπορεί να περάσει στο επόμενο στάδιο, σε αυτό, δηλαδή, της εσωτερίκευσης των γραμμάτων που φτιάχνουν τη λέξη  σε συνδυασμό με την εικόνα.

Τα βρέφη

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τα νεογέννητα δεν βλέπουν καθαρά και δεν μπορούν να συντονίσουν τα άκρα τους, δεν μπορούν να αγγίξουν, δεν μπορούν να μιλήσουν, δεν μπορούν να κατανοήσουν τι συμβαίνει γύρω τους, δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει μέσα τους. Το ανθρώπινο πλάσμα πριν γεννηθεί ξεκίνάει σαν ζωντανός οργανισμός μέσα στον περιβάλλοντα χώρο του μητρικού σώματος, αναπτύσσεται μέσα από εκείνο, και όταν γεννιέται συνεχίζει να αναπτύσσεται μέσα από τον εξωτερικό περιβάλλοντα χώρο που ορίζει η μητέρα και οι υπόλοιποι σημαντικοί άνθρωποι αυτού του περιβάλλοντος. Η μητέρα μιλάει, νανουρίζει, χαϊδεύει, αγκαλιάζει, ταΐζει και το μωρό ακούει, αισθάνεται, τρώει, αντιλαμβάνεται. Έπειτα, το βρέφος, μέρα με τη μέρα, βλέπει όλο και πιο καθαρά, ακούει ήχους και ξεκινά να συνδυάζει με κάθε ήχο μια ή και παραπάνω εικόνες. Κάθε μέρα του είναι και μια περιπέτεια, κάθε μέρα το μωρό «τρέφεται» με ερεθίσματα. Όλα αποκτούν σταδιακά όνομα, όλα τριγύρω μπαίνουν σε μια τάξη. Οι άνθρωποι, από τους οποίους περιστοιχίζεται αποκτούν χαρακτηριστικά, γίνονται μπαμπάς, μαμά, γιαγιά, παππούς, άντρας, γυναίκα, παιδί, αγόρι και κορίτσι. Το κάθε πλάσμα έχει ένα όνομα και ένα πρόσωπο. Τα αντικείμενα έχουν σχήμα, χρώμα και σύσταση. Τα στοιχεία της φύσης έχουν ονόματα και ούτω καθεξής.

Το πρώτο βιβλίο

Και κάπου εκεί, μέσα σε όλα τα ερεθίσματα, ο μικρός άνθρωπος πιάνει στα χέρια του το πρώτο του βιβλίο, ένα βιβλίο με ζωγραφιές, είτε πάνινο, είτε σκληρόδετο, με εικόνες που ξεπετάγονται ή που μένουν εκεί, ακίνητες σε κάθε σελίδα. Αυτές οι εικόνες δεν έχουν κανένα νόημα αν το μικρό παιδί δεν μπορέσει να τις συνδυάσει με μια εμπειρία. Αν δεν έχει μέσα του τις πληροφορίες για τα όσα απεικονίζονται, μέσω της φωνής του φροντιστή του, το μωρό δεν θα μπορέσει να δεθεί με καμιά εικόνα και κατ΄ επέκταση με κανένα βιβλίο. Ακούω συχνά γονείς να λένε πως το παιδί τους είναι πολύ μικρό και δεν καταλαβαίνει. Αν δεν εξηγούμε στα μωρά τι βλέπουν, τι ακούν και τι σκεφτόμαστε πως μπορεί να αισθάνονται, τότε είναι που δεν θα  καταλάβουν. Τα εικονογραφημένα βιβλία πρέπει να διαβάζονται ξανά και ξανά και να δείχνει ο φροντιστής τις εικόνες στο μωρό δίνοντας εξηγήσεις.

Η απόλαυση της εικόνας

Όταν ξεκινά το παιδί να κατακτά το λόγο, τα πράγματα αλλάζουν. Ναι μεν επιθυμεί να του διαβάζουν τα βιβλία, αλλά περνά και χρόνο μόνο του, ξεφυλλίζοντας και «διαβάζοντας», επαναλαμβάνοντας αυτά που έχει ακούσει, αλλά και επινοώντας δικές του ιστορίες. Φυσικά, τα παιδιά πρέπει να έχουν αποκτήσει γνώση του κόσμου για να μπορούν να μεταφράσουν τις ιδιότητες της εικόνας, πέρα όμως από αυτό τα εικονογραφημένα βιβλία θα πρέπει να έχουν μια και μόνο μια ιδιότητα, αυτή  της απόλαυσης!

Ο  Άγγλος συγγραφέας, ζωγράφος και κριτικός τέχνης, John Ruskin, τo 1857 έγραψε ότι οι ενήλικες θα πρέπει να ανακτήσουν μια «αθωότητα του βλέμματος» παιδιάστικη, για να καταφέρουν να νιώσουν ευχαρίστηση μέσα από τις εικόνες. Αν παρατηρήσετε ένα παιδί την ώρα που περιεργάζεται ένα βιβλίο, κυρίως το αγαπημένο του, θα δείτε το πάθος στα μάτια του. Χαζεύει τις εικόνες, τις αγγίζει, κάποιες τις κοιτάει από πολύ κοντά και θέλει να επιστρέφει σε κάποιες συγκεκριμένες ξανά και ξανά.

Με άλλα λόγια, τα εικονογραφημένα βιβλία έχουν ένα σημαντικό χρέος, να μεταδώσουν απλή ευχαρίστηση μέσα από ιδιαίτερα πολύπλοκους τρόπους και να διακινήσουν νοήματα χάρη στα ποικίλα συστατικά τους. Οι εικόνες είναι εκεί με σκοπό να δείξουν στον αναγνώστη τι εννοούν οι λέξεις και συγχρόνως να δώσουν περιβάλλοντες χώρους, ώστε να δουν οι θεατές πώς μοιάζει και άρα τι σημαίνει ο κόσμος που υπονοείται μέσω των λέξεων.

Πολύπλοκη γνώση του κόσμου

Η Αγγλίδα φιλόσοφος Gillian Rose έγραφε πως το να κοιτάζεις προσεκτικά τις εικόνες συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, το να στοχάζεσαι γύρω από τον τρόπο με τον οποίο αυτές προσφέρουν πολύ συγκεκριμένες οπτικές παραστάσεις κοινωνικών χαρακτηριστικών, όπως η τάξη, το φύλο, η φυλή, η σεξουαλικότητα, η αρτιμέλεια και ούτω καθεξής. Πλέον κυκλοφορούν αρκετά εικονογραφημένα βιβλία των οποίων οι εικόνες έχουν τη δύναμη να ενθαρρύνουν τα παιδιά να λαμβάνουν ως δεδομένες ακόμα και απόψεις για την πραγματικότητα που πολλοί ενήλικες δεν επικροτούν. Έτσι οι μικροί θεατές-αναγνώστες των φαινομενικά «απλών» εικονοβιβλίων αποκτούν πολύπλοκη γνώση του κόσμου μέσα στον οποίο μεγαλώνουν και της θέσης που κατέχουν μέσα του ως άτομα, αναπτύσσοντας έτσι την αίσθηση του εαυτού. Στον απελευθερωμένο από τους νόμους της πραγματικότητας κόσμο των εικόνων που επικρατούν στα παιδικά βιβλία, η απτή πραγματικότητα αναστέλλεται για να δοθεί στην εσωτερική πραγματικότητα του θεατή-αναγνώστη μεγαλύτερος χώρος για να ξεδιπλωθεί.

Αναπαραστάσεις ψυχικών καταστάσεων

Το παιδί, ανάλογα με την καθημερινότητα του, θα επιλέξει και το κατάλληλο καρέ εικόνων, το κατάλληλο βιβλίο (το ίδιο συμβαίνει και σε εμάς τους μεγάλους φυσικά) σε μια προσπάθεια να ξαναβρεί όλα όσα αισθάνεται στην καθημερινή του ζωή, είτε αυτό γίνεται με ξεκάθαρο είτε με συγκεχυμένο τρόπο. Η κόρη μου, στα τρία της, όταν ξεκίνησε να πλένει μόνη τα δόντια της και να έχει, λοιπόν, συνείδηση του τι σημαίνει αυτό για την υγιεινή του στόματος της, είχε για μεγάλο χρονικό διάστημα την επιθυμία να “κοιμάται αγκαλιά” με ένα εικονογραφημένο βιβλίο, το οποίο αναφερόταν σε μια κακιά μάγισσα που ήθελε να έχει μόνο εκείνη λαμπερό χαμόγελο και όλοι οι άλλοι σάπια δόντια, μέχρι που «βρήκε τον μπελά της» από ένα έξυπνο κοριτσάκι το οποίο έτρωγε γλυκά, αλλά έπλενε τα δόντια του και έτσι την κέρδιζε στη λάμψη του χαμόγελου. Η μικρή ξεφύλλιζε το βιβλίο και μέσα στις εικόνες του προσπαθούσε να διαπραγματευτεί την επιθυμία της να φάει γλυκά και φυσικά ερχόταν αντιμέτωπη με τον φόβο μην χαλάσουν τα δόντια της.

Είναι πολύ σημαντικό να μπορέσουν τα παιδιά να διαμορφώσουν αναπαραστάσεις των ψυχικών καταστάσεων τους, ώστε να μπορέσουν να αποστασιοποιηθούν από αυτές, να τις ελέγξουν και να τις ξεπεράσουν. Γι’ αυτό και οι μικροί αναγνώστες είναι δεκτικοί σε εικόνες που παρουσιάζουν τον κακό λύκο ή μάγισσες ή ακόμα και ήρωες που έρχονται αντιμέτωποι με τραγικές καταστάσεις και εν συνεχεία σώζονται. Οι καταστάσεις αυτές επαναφέρουν τα παιδιά ασυνείδητα σε πρώιμες αγωνίες και επιθυμίες τους.

Συμβολοποίηση

Βέβαια, σήμερα τα εικονογραφημένα βιβλία αναπαριστούν όλο και λιγότερους κακούς, μάγους, μάγισσες, δράκους και λοιπούς τρομαχτικούς (αντι)ήρωες. Υπάρχει, επίσης, μια τάση τα κείμενα να είναι εντελώς αφαιρετικά και οι εικόνες να πρωταγωνιστούν και μάλιστα τελευταία τυπώνονται όλο και πιο πολλά βιβλία με μόνο εικόνες. Νομίζω πως χρειάζονται όλα τα είδη βιβλίων, ακόμα και τα πιο διδακτικά, που βέβαια εξυπηρετούν περισσότερο τους ενήλικες μιας και τους βοηθούν στην επικοινωνία με το παιδί. Σκέφτομαι, όμως, πως στις βιβλιοθήκες των παιδιών θα πρέπει να υπερτερούν εκείνα τα βιβλία που έχουν γραφτεί και έχουν εικονογραφηθεί για να εξυπηρετούν τους μικρούς αναγνώστες. Αυτό σημαίνει πως οι εικόνες τους θα πρέπει να εξυπηρετούν την ψυχική διεργασία της συμβολοποίησης. Τα παιδικά εικονογραφημένα βιβλία μπορούν να λειτουργήσουν «θεραπευτικά» μόνο αν επιτρέψουν στον αναγνώστη τους να «ταξιδέψει», να ονειροπολήσει και να διοχετεύσει τις αγωνίες και τις επιθυμίες του μέσα στις λέξεις και στις εικόνες τους.

Προτείνω να κάνετε συχνές επισκέψεις με τα παιδιά σας, ακόμα και αν είναι πολύ μικρά, σε βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες και εκεί να ψάξουν μαζί σας ή και μόνα τους στα ράφια, να τους διαβάσετε τίτλους, αλλά κυρίως να τα αφήσετε να ξεφυλλίσουν όσα βιβλία τούς έχουν τραβήξει την προσοχή. Εμπιστευτείτε τα και σεβαστείτε την επιθυμία τους να πάρουν κάποιο βιβλίο, ακόμα και αν εσείς δεν θα το εγκρίνατε γιατί π.χ. είναι τρομαχτικό. Τα εικονογραφημένα βιβλία που επιλέγει ένα παιδί σίγουρα εκφράζουν την κατάσταση την οποία βιώνει, μην διστάσετε να προβληματιστείτε, καλό είναι να συμβαίνει αυτό στους γονείς. Παραφράζοντας ένα γνωστό ρητό, θα πω «πες μου ποιο βιβλίο διαβάζεις να σου πω τι διαπραγματεύεσαι». Αφήστε, λοιπόν, τα παιδιά σας να αναζητήσουν ελεύθερα το «γιατρικό τους». Καλές αναγνώσεις και καλούς προβληματισμούς σάς εύχομαι. 

Η Σουζάνα Παπαφάγου είναι κλινική ψυχολόγος, ομαδική- οικογενειακή ψυχοθεραπεύτρια. Θα τη βρείτε στο soultraveler.gr

Πηγή: Taλk

Μια ταινία μικρού μήκους που απευθύνεται στα συναισθήματα μας, υπενθυμίζοντάς μας έστω και με σκληρό τρόπο, την ανάγκη να συμμετάσχουμε όλοι στη δημιουργία ενός πιο ειλικρινούς κόσμου. Ο Ίαν γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση. Όπως και όλα τα άλλα παιδιά, θέλει να έχει φίλους. Λόγω της ιδιαιτερότητάς του όμως, χρειάζεται να κοπιάσει για να τα καταφέρει. Οι διακρίσεις, ο εκφοβισμός και η αδιαφορία τον κρατούν μακριά από την αγαπημένη του παιδική χαρά. Αλλά ο Ίαν δεν θα τα παρατήσει εύκολα και θα επιτύχει κάτι καταπληκτικό. Ο Ίαν δεν είναι ο μόνος άνθρωπος με εγκεφαλική παράλυση ή αναπηρία, σε όλο τον κόσμο υπάρχουν πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι με αναπηρία. Η ενσωμάτωση τους είναι ζωτικής σημασίας για την κοινωνία μας καθώς μας κάνει πιο γεμάτους συναισθηματικά, πιο δίκαιους και πιο ανθρώπινους. Πηγή:psycologynow

Μια δημιουργική βαρεμάρα

Επειδή τα σχολεία έκλεισαν και σίγουρα ακούτε αρκετά συχνά τα παιδιά σας να παραπονιούνται πως δεν ξέρουν τι να κάνουν, συγκεντρώσαμε λίγες βασικές οδηγίες προς «ψαρωμένους» γονιούς που, στο άκουσμα της λέξης «βαριέμαι» από το πιτσιρίκι τους, μπαίνουν αμέσως σε mode εμψυχωτή/ανιματέρ/Κύρου Γρανάζη/θαυματοποιού:

●Από βαρεμάρα δεν πέθανε ποτέ κανένας. Δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζετε την πλήξη του παιδιού σας σαν κάτι καταστροφικό που ενέσκηψε στο άρτια οργανωμένο σπιτικό σας.

●Θυμηθείτε τις δικές σας στιγμές «χάνομαι γιατί ρεμβάζω», όταν οι γονείς σας δεν ήταν απίκο μήπως πάει χαμένο ένα λεπτό από τον «ποιοτικό χρόνο» σας, αλλά σας άφηναν να γεμίσετε μόνοι σας τα ελεύθερα απογεύματά σας (ακόμα κι αν αυτό σήμαινε να ξεμοντάρετε  το τρανζίστορ του παππού για να δείτε από πού βγαίνει η φωνή του εκφωνητή ή να παίξετε οικογένεια με το καλό σερβίτσιο της μαμάς κι εκείνη να σας γκρινιάζει για τη σπασμένη τσαγιέρα μέχρι τώρα).

●Απεταξάμην τη βαρεμάρα; Κάθε άλλο. Αναγνωρίστε τα συναισθήματα πλήξης και ανίας του παιδιού σας, απενοχοποιώντας τη βαρεμάρα ως κάτι φυσιολογικό. Παραδεχτείτε ότι βαριέστε κι εσείς ακόμα μερικές φορές, περιγράψτε πώς και πότε νιώθατε έτσι ως παιδιά. Θυμηθείτε, για παράδειγμα, εκείνα τα καλοκαίρια στο σπίτι του παππού πάνω στη θάλασσα, όταν όλη η οικογένεια είχε αποσυρθεί για τη μεσημεριανή σιέστα κι εσείς περνούσατε την ώρα σας ως serial killer με τη μυγοσκοτώστρα…

●Δημιουργήστε το βάζο της αντι-βαρεμάρας. Σκεφτείτε μαζί με τα παιδιά ιδέες τι να κάνουν άμα πλήττουν, γράψτε τις σε χαρτάκια και ρίξτε τις σε γυάλινο βάζο ή κουτί παπουτσιών να τραβούν έναν κλήρο και να τις εφαρμόζουν όταν βαριούνται: π.χ. πάρε μέτρο και μέτρα πράγματα στο σπίτι, γράψε ένα τραγούδι, βούρτσισε τη γάτα, φύτεψε σπόρους, πέτα σαΐτες, κάνε κολάζ…

●Γίνετε… πρότυπο βαρεμάρας! Αντί να κυκλοφορείτε μπροστά στα παιδιά μονίμως σαν προγραμματισμένο ρομπότ, περάστε λιγάκι την ώρα σας με κάτι που σας κάνει κι εσάς να χαλαρώνετε, σουντόκου, σταυρόλεξο, κέντημα ή κουτσομπολιό της γειτονιάς.

●Βαρεθείτε μαζί τους. Διαλέξτε ένα χόμπι, παιχνίδι, μια ασχολία που σας κάνει να χαλαρώνετε οικογενειακώς, τουβλάκια, ξεχορτιάριασμα στις γλάστρες, «μήλα» με μαλακή μπάλα, ψήσιμο σπιτικού ποπ κορν, κάτι χύμα, χωρίς οθόνες και πρόγραμμα γενικώς…

Από talk 

 ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

από Κλεοπάτρα Τσουχνικά στο talk

«Δεν είμαι χαζός, είμαι δυσλεκτικός» – ένα συγκινητικό βίντεο για τις μαθησιακές δυσκολίες

Παλαιότερες σχετικές αναρτήσεις εδώ και εδώ.

Διημερίδα για το ψυχικό τραύμα σε παιδιά και εφήβους

Διευκολύνοντας την ομαλή μετάβαση των νηπίων στο δημοτικό σχολείο (action-research)

Η αναγνώριση της σπουδαιότητας των πρώτων εμπειριών του παιδιού κατά τη μετακίνησή του από ένα περιβάλλον αγωγής σε κάποιο άλλο, οδήγησε στην ανάδειξη του θέματος της μετάβασης ως ενός από τα κρίσιμα ζητήματα του εκπαιδευτικού συστήματος σε διεθνές επίπεδο και από πολύ νωρίς βρέθηκε στο επίκεντρο της επιστημονικής έρευνας και μελέτης.

Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο συνημμένο αρχείο.

Επισυναπτόμενα Αρχεία

Περιεχόμενο Προγράμματος

Πηγή: Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης - Πανεπιστημίου Κρήτης 

Παλαιότερες σχετικές αναρτήσεις εδώ. 

Ομιλία με θέμα: Παιδικοί φόβοι ή η μορφοποίηση των υπαρξιακών αναγκών

Βίντεο για τη δυσλεξία

The narrator Brian, walks you through what his life is like with the challenge of being dyslexic. He shows examples of symptoms, explains how they affect his life and interviews a world renowned expert on dyslexia in the public school system. A film made for Dyslexia Association Of Singapore. http://www.das.org.sg/

Έξυπνα τρικ για να προετοιμάσουμε το παιδί για τον παιδικό σταθμό!

Σίγουρα, η μετάβαση από την οικογένεια στον παιδικό σταθμό δεν είναι κάτι εύκολο, μια που σηματοδοτεί ένα σημαντικό «πέρασμα» σε μια καινούρια φάση ζωής, όχι μόνο για το παιδί, αλλά για όλη την οικογένεια.  Έντονα και ανάμεικτα συναισθήματα, όπως άγχος, αγωνία, ανησυχία και προσμονή κυριεύουν γονείς και παιδιά, όσο ο καιρός πλησιάζει για το νέο ξεκίνημα. Τα παιδιά δεν ξέρουν τι να περιμένουν, ενώ οι γονείς ανησυχούν  για την  ομαλή ένταξη του παιδιού στον παιδικό σταθμό. Όλες αυτές οι ανησυχίες είναι λογικό και φυσιολογικό να υπάρχουν, είναι όμως στο χέρι σας αυτή η μετάβαση να είναι όσο το δυνατόν πιο ομαλή, τόσο για το παιδί σας όσο και για εσάς!

Το πρώτο βήμα για να προετοιμάσουμε το παιδί
Αρχικά, το πρώτο βήμα για να προετοιμάσουμε το παιδί είναι να έχουμε προετοιμαστεί εμείς οι ίδιοι. Πολλοί  γονείς βιώνουν αυτή την αλλαγή σα μια διαδικασία αποχωρισμού, με έντονα συναισθήματα όπως ανησυχία, φόβο, δισταγμό, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να αποδεχτούν τη νέα πραγματικότητα τόσο οι ίδιοι, όσο και το παιδί. Αλλά θυμηθείτε ότι αυτή η αλλαγή, θα είναι ευχάριστη για το παιδί, αν αισθάνεται ότι είναι ευχάριστη και για εσάς. Το πιο σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσετε ότι η είσοδος του παιδιού σας στον παιδικό σταθμό σηματοδοτεί την κοινωνική, νοητική και συναισθηματική ανάπτυξή του.

Πώς προετοιμάζουμε το παιδί για το νέο ξεκίνημα

Συζητήστε μαζί του για τον παιδικό σταθμό
Είναι πολύ βοηθητικό για το παιδί να το έχετε προετοιμάσει από πριν  για το τι πρόκειται να συναντήσει στον παιδικό σταθμό. Μερικά χρήσιμα βήματα που μπορείτε να ακολουθήσετε για την ενημέρωσή του είναι: Επισκεφτείτε μαζί με το παιδί τον παιδικό σταθμό. Για να μπορέσει να εξοικειωθεί το παιδί με τον παιδικό σταθμό, είναι πολύ βοηθητικό να έχει προηγηθεί μια επίσκεψή του στο χώρο, ώστε να δει πού θα περνάει τις ώρες της μέρας που δε θα είναι μαζί σας. Βέβαια, καλό θα ήταν η  πρώτη επίσκεψη να  μη  γίνεται πολύ νωρίς (περίπου 1-2 εβδομάδες πριν ξεκινήσει η σχολική χρονιά), για να μην επιτείνεται η αγωνία του παιδιού.

Μιλήστε του για τη δασκάλα 
Σίγουρα, δεν είναι εύκολο για το παιδί σας να εμπιστευτεί ένα νέο πρόσωπο και να νιώσει αμέσως ασφάλεια κοντά του. Γι’ αυτό παρουσιάστε τη δασκάλα ως ένα πρόσωπο που θα το αγαπάει, θα το φροντίζει, θα το βοηθάει σε ό,τι χρειάζεται και θα του μαθαίνει ενδιαφέροντα πράγματα. Εξηγήστε του ότι θα μπορεί να την εμπιστεύεται και να νιώθει ασφάλεια κοντά της, αφού δεν θα είσαστε εσείς εκεί. Αν δείξετε εσείς εμπιστοσύνη και υποστήριξη στο πρόσωπό της, τότε θα μπορέσει να αισθανθεί κι αυτό το ίδιο.

Περιγράψτε αυτή τη νέα εμπειρία με ρεαλιστικά στοιχεία
Συχνά οι γονείς, προκειμένου να δελεάσουν το παιδί για να πάει στο παιδικό σταθμό, του λένε ότι όλα θα είναι τέλεια, θα περνάει πάντα υπέροχα και θα παίζει συνέχεια πανέμορφα παιχνίδια με τα άλλα παιδάκια. Κάτι τέτοιο όμως, εξιδανικεύει την πραγματικότητα, γιατί όπως και η ίδια η κοινωνία - που ο παιδικός σταθμός είναι ένα μικρό δείγμα της - θα έχει και δυσάρεστες στιγμές. Μπορεί το παιδί να έρθει αντιμέτωπο με διάφορα συναισθήματα όπως απογοήτευση, στεναχώρια, θυμό κ.ά. που ίσως να το δυσκολέψουν. Επομένως, είναι σημαντικό το παιδί να γνωρίζει στην πραγματικότητα τι να περιμένει από το παιδικό σταθμό και καλό θα ήταν να αποφεύγετε εκφράσεις του τύπου: «Θα περάσεις φανταστικά», «θα παίξεις με τα πιο ωραία παιχνίδια του κόσμου» κ.λ.π.. Δώστε του συγκεκριμένες περιγραφές για το τι θα κάνει εκεί π.χ. «Θα παίζεις με άλλα παιδάκια και θα ζωγραφίζετε, θα κάνετε κατασκευές, θα μαθαίνετε χορούς και τραγουδάκια, θα σας διαβάζει η δασκάλα παραμύθια και ιστορίες κ.λ.π.».  

Δείξτε του ένα ημερολόγιο
Ο λόγος που μπορείτε να του δείξετε το ημερολόγιο είναι για να καταλάβει ότι δε θα πηγαίνει κάθε μέρα στον παιδικό σταθμό και ότι κι εσείς τις ίδιες μέρες θα πρέπει να πηγαίνετε στην δουλειά σας.

Παροτρύνετέ το να παίζει και με άλλα παιδάκια
Αν μέχρι σήμερα έκανε παρέα μόνο με τα ξαδερφάκια του ή το συνομήλικο παιδάκι των φίλων σας, θα είναι δύσκολο από την αρχή να νιώσει άνετα με τα καινούρια παιδιά από τον παιδικό σταθμό. Γι’ αυτό, καλό θα ήταν να το  βοηθήσετε να βρεθεί σε νέες παρέες προτού ακόμα ξεκινήσει ο παιδικός σταθμός, για να μην  αγχωθεί με τα νέα πρόσωπα και νιώσει άβολα. Στις βόλτες σας στην παιδική χαρά φέρτε το σε επαφή με συνομήλικα παιδάκια και μάθετε από άλλους γονείς που βρίσκονται εκεί, αν πρόκειται να πάνε και τα παιδάκια τους την ερχόμενη σχολική περίοδο στον παιδικό σταθμό, ώστε να συνεχίσουν την παρέα τους και εκεί. Είναι επίσης σημαντικό να καλείτε στο σπίτι σας άλλα παιδάκια της γειτονιάς ή φίλων, ώστε να εξοικειωθεί στη συνεργασία, στο μοίρασμα των παιχνιδιών του κ.λ.π.

Επιμέλεια:  Ελένη Χαδιαράκου στο imommy

ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ SOCIAL MEDIA: ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ

 

Ένα από τα ορόσημα της ανάπτυξης ενός παιδιού είναι πλέον σήμερα και η επιθυμία του να χτίσει τον δικό του διαδικτυακό κόσμο, καθώς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν καταφέρει να γοητεύσουν-εκτός από εμάς τους μεγαλύτερους-και τους μικρότερους. Παιδί και social media, λοιπόν…

Οι υπερδραστήριοι γονείς στο Facebook και στο Instagram δημιουργούν τη διάδοχη κατάστασή τους, οι δε αποστασιοποιημένοι κινούνται σε ένα συνεχές που ξεκινά από την απόλυτη αποδοχή της ψηφιακής μανίας των παιδιών τους και φτάνει ως την εξίσου αντιπαραγωγική πλήρη απαγόρευση. Πιο συγκεκριμένα, κάποιοι είναι αρκετά χαλαροί και με επίβλεψη αφήνουν ακόμα και το 5χρονο – ναι 5χρονο – παιδί τους να διαθέτει προφίλ στο Facebook με τη δικαιολογία ότι «έχει παιχνίδια και περνάει την ώρα του». Στον αντίποδα, είναι και κάποιοι άλλοι που το παιδί τους έχει πάει 18, έχει περάσει στο Πανεπιστήμιο, όλοι οι φίλοι και οι συμφοιτητές του έχουν λογαριασμούς στα social media, γίνεται χαμός στην παρέα με φωτογραφίες και σχόλια και εκείνο απλά… κάθεται και τους κοιτάει να μιλούν όλη την ώρα γι’αυτά, απλά γιατί ο μπαμπάς απαγορεύει. Βέβαια σε αυτή την περίπτωση υπάρχει η μεγάλη πιθανότητα το παιδί να έχει κρυφό λογαριασμό και ο μπαμπάς να μην το ξέρει, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα…

Εν ολίγοις, το θέμα παιδί και social media προκαλεί κόντρες στους γονείς που προσπαθούν να βρουν τη χρυσή τομή ανάμεσα σε συνεχείς παραινέσεις από την αστυνομία σχετικά με αναρτήσεις φωτογραφιών των παιδιών τους, σε video που δείχνουν κορίτσια και αγόρια να πέφτουν στην παγίδα παιδόφιλων που γνώρισαν στο διαδίκτυο και τις συνεχείς παρακλήσεις των παιδιών να αποκτήσουν λογαριασμό στα social media, απλά γιατί «έχουν όλοι».

Παιδί και social media. Και μαζί και χώρια;

Κακά τα ψέματα, όσο και αν οι περισσότεροι γονείς αποφεύγουν – για τα παιδιά τους – τα social media όπως ο… διάολος το λιβάνι, τόσο πρέπει να εκπαιδευτούν πάνω σε αυτά και να διαχειριστούν την εισβολή τους στην καθημερινότητα. Η ακραία απαγόρευση σίγουρα δεν κάνει καλό. Σύμφωνα με τους περισσότερους ειδικούς παιδιά και social media μπορούν να συνυπάρξουν, φυσικά με την κατάλληλη καθοδήγηση και συζήτηση με τους γονείς. Αυτό προϋποθέτει σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης ανάμεσα σε γονείς και παιδιά. Ποια είναι όμως η σωστή ηλικία για να εισέλθει ένα παιδί στον ηλεκτρονικό κόσμο; Οι ειδικοί απαντούν: όλα είναι σχετικά, φυσικά σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για μικρά παιδιά. Ένας γενικός κανόνας είναι ότι όσο πιο μεγάλο είναι το παιδί, τόσο πιο κατάλληλη είναι η στιγμή της γνωριμίας του με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Οι συνέπειες της απαγόρευσης

Γνωρίζω οικογένειες στις οποίες οι λογαριασμοί των παιδιών αποτελούν τριβή καθημερινή μέσα στο σπίτι. Παιδιά που ικετεύουν να δημιουργήσουν προφίλ και άλλα που απλά το κάνουν… πίσω από την πλάτη των γονιών τους. Ο 11χρονος ανιψιός μου έχει λογαριασμό στο Ιnstagram εδώ και τρία χρόνια παρά τις εκκλήσεις των γονιών του για το αντίθετο. Οι ειδικοί τονίζουν: Η απαγόρευση κατά κανόνα φέρνει αντίδραση, ιδίως από έναν έφηβο! Είναι σύνηθες μία απαγόρευση να έχει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από τα «επιθυμητά». Το χρησιμότερο θα ήταν να συζητήσει ο γονέας με το παιδί του τους προβληματισμούς που έχει αναφορικά με τη χρήση των κοινωνικών δικτύων και να ακούσει τις απόψεις του παιδιού σχετικά με αυτούς.

Βάζουμε όρια

Τα όρια, ή καλύτερα οι όροι χρήσης των social media καλό θα ήταν να συμφωνηθούν από κοινού και να μην τεθούν αυθαίρετα από τους γονείς. Οι παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και από τις δύο πλευρές είναι η ηλικία του παιδιού, οι υποχρεώσεις του και οι εξωσχολικές δραστηριότητες, καθώς και τα υπόλοιπα ενδιαφέροντά του. Προτεραιότητα, δηλαδή, για την υγιή ανάπτυξή του παιδιού σωματικά, ψυχικά και κοινωνικά είναι η ενασχόληση με ποικίλα ενδιαφέροντα που θα ανοίξουν τους ορίζοντές του. Η ενασχόληση με τα social media πρέπει να ακολουθεί και να συμβαίνει με επίβλεψη.

Ο φόβος για εθισμό

Και πες ότι τελικά το αφήνεις να δημιουργήσει το…πολυπόθητο προφίλ του και αρχίζει το επικοινωνιακό «πάρε δώσε» με τους φίλους και τους συμμαθητές. Και έχεις και την υψηλή εποπτεία των όσων κάνει – λέμε τώρα. Πώς αποφεύγεις τον κίνδυνο τα social media να ασκήσουν τόσο μεγάλη γοητεία στο παιδί σου, ώστε εκείνο να ασχολείται με αυτά σε βαθμό εθιστικό; Είναι πολλά πλέον τα παιδιά που δεν αρχίζουν και δεν τελειώνουν την ημέρα τους αν δεν κάνουν δέκα posts στο Facebook, που σημαίνει αρκετή ώρα ασχολίας εδώ που τα λέμε… Όπως λένε οι παιδοψυχολόγοι «ο εθισμός είναι μία αρκετά υποκειμενική έννοια, καθώς ένας γονέας μπορεί να θεωρεί υπερβολή την μία ώρα την εβδομάδα που ασχολείται το παιδί του με τα κοινωνικά δίκτυα και κάποιος άλλος τις 10 ώρες την ημέρα».

Οι χρυσοί κανόνες

Όταν ένα παιδί ανοίξει την πόρτα των social media, ο γονιός θα πρέπει να ξέρει καλά ότι δεν υπάρχει γυρισμός, οπότε θα πρέπει ο ίδιος να του έχει μεταδώσει από πριν όσα χρειάζεται να γνωρίζει. Μεγάλη σημασία για την κατάλληλη χρήση των social media έχουν κατά κύριο λόγο τα άτομα με τα οποία αποφασίζει ο έφηβος να σχετιστεί, είναι δηλαδή σημαντικό να πρόκειται για άτομα που γνωρίζει στην «πραγματική» ζωή.

Ιδιαίτερη προσοχή, επίσης, χρειάζεται στο ανέβασμα φωτογραφιών αλλά και στο «κοινό» στο οποίο κοινοποιούνται (δημόσια ή φίλοι/ φίλοι φίλων). Την ίδια στιγμή, τα παιδιά πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικά με τα άτομα που συνομιλούν και αν παρατηρήσουν κάτι ύποπτο ή ασυνήθιστο να το μεταφέρουν σε κάποιον ενήλικα που εμπιστεύονται. Για το λόγο αυτό και είναι απαραίτητη από τους γονείς η καλλιέργεια κριτικής σκέψης από μικρή ηλικία απέναντι στις ποικίλες καταστάσεις που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν στη ζωή τους. Τέλος, πολύ σημαντικό είναι να αποφεύγουν την κοινοποίηση παρουσίας, πού βρίσκονται και με ποιον, για λόγους ασφαλείας.

Παιδί και social media. Πότε οι γονείς πρέπει να ανησυχήσουν; 

Γενικά σε ό,τι αφορά τα social media τα μάτια των γονιών πρέπει να είναι… 14. Ωστόσο, είναι κάποιες φορές που θα πρέπει να υπάρξει μια παραπάνω επαγρύπνηση από το κανονικό. Έτσι, ανησυχία θα πρέπει να προκαλείται όταν το παιδί αρχίζει και απομονώνεται από παρέες, αδιαφορεί για προηγούμενα ενδιαφέροντά του και δραστηριότητες και η μόνη του πλέον ενασχόληση είναι με τα κοινωνικά δίκτυα και ό,τι αυτά αφορούν. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι απαραίτητη η διερεύνηση από την πλευρά των γονέων του τι συμβαίνει στη ζωή του παιδιού, προκειμένου να το βοηθήσουν άμεσα και να το προστατέψουν από πιθανόν δύσκολες καταστάσεις ή κινδύνους.

Με τη συνεργασία της ψυχολόγου Νίκης Λιώτη

Πηγή: talkmag

Το δέντρο που έδινε.

Δημιουργός: Κωνσταντίνος Κωτσηδήμος

 

Το δέντρο που έδινε είναι ένα βιβλίο χωρίς χρώματα και χωρίς ιδιαίτερες εικόνες. Ίσως επίτηδες ο δημιουργός του να θέλησε να τα αφήσει όλα τόσο απλά γιατί αυτή η ιστορία από μόνη της έχει να πει τόσα πολλά πράγματα για τις ανθρώπινες σχέσεις που δεν χρειάζονται πολλά πράγματα για να τις εξηγήσουν. 

Ο Ζελ Σιλβερστάιν δημιουργεί ιστορίες για τα παιδιά από κάτι πολύ απλό ίσως και άνευ σημασίας για τους περισσότερους και από  κει βγει βγάζει ένα σωρό όμορφα διδάγματα. Γιατί έτσι είναι κι η ζωή. Πολλά απλά πράγματα που συνθέτουν την ευτυχία της. 

Το δέντρο που έδινε ήταν μια απλή μηλιά όπως χιλιάδες μηλιές σε όλο τον κόσμο. Η ιδιαιτερότητα όμως αυτού του δέντρου ήταν πως έδινε συνεχώς για να βλέπει ευτυχισμένο τον φίλο της. Και δεν νοιαζόταν που όσο περνούσε ο καιρός εκείνη έχανε κάτι δικός της και πολύτιμο, κάθε φορά. Ούτε νοιαζόταν που ακόμη κι εκείνος που της ζητούσε όλα αυτά τα πολύτιμα πράγματά της, την θυμόταν μόνο όταν είχε την ανάγκη της. Νοιαζόταν μόνο η ευτυχία εκείνου που αγαπούσε. Κι έτσι έδινε, έδινε κι έδινε. Μέχρι που στο τέλος δεν έμεινε τίποτα. Μόνο οι ρίζες της και ένα κούτσουρο της, απλά για να θυμίζουν πως κάποτε ήταν εκεί. 

Κι έτσι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη!

Έτσι λοιπόν το κούτσουρο της μηλιά που έμεινε στο τέλος και που πάλι προσφέρθηκε σε εκείνον που αγαπούσε, μας μιλά για την απεριόριστη αγάπη κάποιου σε κάποιον άλλον. Ο γονιός προς το παιδί του, ο ερωτευμένος προς εκείνον που αγαπά, ο φίλος προς τον φίλο. Για τις θυσίες που μπορεί να κάνει κάποιος που αγαπά αληθινά, για την υπομονή του και για την επιμονή του. Για όλα όσα μπορεί να προσφέρει απλόχερα χωρίς να ζητήσει το παραμικρό σαν αντάλλαγμα. Αυτό είναι η αληθινή αγάπη.  

Κι ύστερα είναι το παιδί που κάποτε έγινε άντρας και ύστερα ανήμπορος παππούς που μας διδάσκει για τη μανία του ανθρώπου όλο να παραπονιέται, να ζητάει και να μην ικανοποιείται με τίποτα. Λες κι είναι ταγμένος να μη γνωρίσει ποτέ την αληθινή ευτυχία. 

Αναμφίβολα μια ιστορία που πρέπει να τη διαβάσουμε όλοι. Μικροί και μεγάλοι. Μια ιστορία που θα μας συγκινήσει, θα μας λυπήσει, θα μας προβληματίσει και ίσως στο τέλος να μας κάνει λίγο καλύτερους ανθρώπους. 

Τα παραμύθια δεν γράφονται μόνο για τα παιδιά αλλά και για τους μεγάλους. Κυρίως για τους μεγάλους. Και σίγουρα το συγκεκριμένο διαχρονικό παραμύθι έχει να μας μάθει πολλά.

Πηγή: BookLoverGr

"Ακαδημία των Ειδικών" και "το ταξίδι της Μαρίας"

Το ίδρυμα Orange σε συνεργασία με τον Ισπανό καλλιτέχνη Miguel Gallardo παρουσιάζουν την Ακαδημία των Ειδικών, μια μικρού μήκους animation ταινία η οποία δείχνει με εναν απλό και ευχάριστο τρόπο τα ιδιαίτερα ταλέντα τα οποία πολλά παιδιά με αυτισμό έχουν και τα οποία δεν είναι πάντοτε κατανοητά σε όσους δεν τα γνωρίζουν.
Αυτή η ταινία επιχειρεί να δώσει στο ευρύ κοινό μια καλύτερη ενημέρωση για τον αυτισμό στην κοινωνία. 
Ελληνικοί υπότιτλοι: Λίλα Κοσσυβάκη.

 Περισσότερες πληροφορίες στη διεύθυνση:http://www.fundacionorange.es

Για να αναπτυχθεί μια καλύτερη γνώση για τον αυτισμό στην κοινωνία, το Ίδρυμα Orange έχει δημιουργήσει 'το ταξίδι της Μαρίας', ένα σύντομο φιλμ από τον καλλιτέχνη Miguel Gallardo, πατέρα ενός κοριτσιού με αυτισμό.Το ταξίδι της Μαρίας είναι ένα μικρό ταξίδι στο εσωτερικό κόσμο μίας εφήβου που έχει αυτισμό, ένα ταξίδι γεμάτο χρώμα, αγάπη, δημιουργικότητα και γνησιότητα, που αρχίζει με την κατανόηση από τη μεριά των γονέων της οι οποίοι βλέπουν την κόρη τους να συμπεριφέρεται με διαφορετικό τρόπο, πριν πάρει την επιβεβαίωση της διάγνωσης: Αυτισμός . Ελληνικοί υπότιτλοι Μαριλένα Μαδεμτζή.
 Περισσότερες πληροφορίες στη διεύθυνση:http://www.fundacionorange.es

I AM DYSLEXIC - Short Animation Student Film

 Ένα νεαρό δυσλεκτικό παιδί πέφτει σε έναν κόσμο που εξελίσσεται εξ ολοκλήρου από βιβλία. Μόνο στο περιβάλλον, αναγκάζεται να αναρριχηθεί σε ένα βουνό που αντιπροσωπεύει το εκπαιδευτικό σύστημα. Η κινούμενη ταινία μικρού μήκους I AM DYSLEXIC εκφράζει αυτό που αισθάνεται να έχει μια μαθησιακή διαφορά στο τρέχον σχολικό μας σύστημα. Εκείνοι με μαθησιακές διαφορές πρέπει να είναι υπερήφανοι για το ποιοι είναι και δεν πρέπει ποτέ να γίνουν για να αισθάνονται μόνοι τους. Η ταινία χρησιμοποιεί ισχυρές μεταφορές για να απεικονίσει αυτά τα συναισθήματα, ακολουθώντας ένα μικρό αγόρι στο ταξίδι του για να ανεβείτε σε ένα βουνό σε έναν κόσμο φτιαγμένο από βιβλία. I AM DYSLEXIC είναι ένας φοιτητής κινούμενος σύντομος, σκηνοθετημένος, παραγόμενος και γραμμένος από τους Mads Johan Øgaard και Katie Wyman. Είμαστε και οι δύο δυσλεξικοί και έχουμε και τους δύο διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους το σχολικό σύστημα προσπαθεί να ασχοληθεί με τους δυσλεκτικούς μαθητές, το καλό και το κακό. Έχουμε κάνει αυτή την ταινία με την ελπίδα να δοθεί στα άτομα που βιώνουν τη μαθησιακή διαφορά κάτι που να σχετίζεται με. Κάτι να πω; "Ναι, αυτό είναι ένα δύσκολο ταξίδι, αλλά δεν είστε μόνοι και μπορείτε να ξεπεράσετε τον αγώνα!". Αυτό είναι το περιεχόμενο που πολλοί από εμάς δεν είχα μεγαλώσει. Ως εκ τούτου, θέλουμε πολλούς ανθρώπους να δουν αυτή την ταινία όσο το δυνατόν, με την ελπίδα ότι θα δώσει κάποιος το θάρρος να συνεχίσει.

8ο Πανελλήνιο Συνέδριο Επιστημών Εκπαίδευσης από το Πρόγραμμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Το Πρόγραμμα Ειδικής Αγωγής  του Πανεπιστημίου Αθηνών διοργανώνει το 8ο Πανελλήνιο Συνέδριο Επιστημών Εκπαίδευσης , που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα από 15-17 Ιουνίου 2018. 

Σκοπός του συνεδρίου είναι η παρουσίαση θεωρητικής και εφαρμοσμένης έρευνας,  όπως επίσης,  η διατύπωση προτάσεων για το μέλλον της εκπαίδευσης στη χώρα μας. 

Κεντρική θεματική του Συνεδρίου θα είναι:

«Ιδεολογικές-Πολιτικές-Ψυχολογικές-Παιδαγωγικές προϋποθέσεις εκπαίδευσης χαρισματικών ατόμων»

 Για περισσότερες πληροφορίες, καλέστε στο τηλέφωνο: 2103642771, καθημερινά από τις 11.00 έως 14.00 , στείλτε e-mail στο synedu2018@gmail.com ή επισκεφθείτε την ιστοσελίδα: www.spedu.gr

1ο Διεθνές Συνέδριο Ειδικής Αγωγής και Ειδικών Θεραπειών

Τo 1o Διεθνές Συνέδριο Ειδικής Αγωγής και Ειδικών Θεραπειών θα πραγματοποιήσει την άνοιξη στην Αθήνα το Aegean College.

Το πρωτοποριακό συνέδριο που συνδιοργανώνουν οι Σχολές Ανθρωπιστικών Επιστημών και Υγείας θα έχει τίτλο «Σύγχρονες Προσεγγίσεις από το Παιδί ως τον Ενήλικα» και θα λάβει χώρα το Σαββατοκύριακο 5 και 6 Μαΐου 2018 στις εγκαταστάσεις του Κολεγίου στο Κέντρο της Αθήνας (Πανεπιστημίου 17).

Συμμετοχή ως ακροατής-Πληροφορίες:
Email: simetexo@aegeancollege.gr
Τηλεφωνικό Κέντρο: 210-3211228
Συμμετοχή ως Εισηγητής Ως εισηγητές μπορούν να συμμετέχουν ειδήμονες/επαγγελματίες στους χώρους της ειδικής αγωγής, της λογοθεραπείας, της εργοθεραπείας, της ψυχολογίας και της φυσικοθεραπείας.

"Νέες Επιστημονικές Διαστάσεις στον Αυτισμό - Περιγράφοντας την εμπειρία μας ως άτομα με Αυτισμό"

Βρέθηκε η αιτία της δυσλεξίας και η απάντηση βρίσκεται στα μάτια

Γάλλοι επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι βρήκαν μια πιθανή αιτία της δυσλεξία, η οποία κρύβεται στους υποδοχείς φωτός τους ανθρώπινου ματιού.

Πηγή: Ο μαθηματικός και tilestwra

Γάλλοι επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι βρήκαν μια πιθανή αιτία της δυσλεξία, η οποία κρύβεται στους υποδοχείς φωτός τους ανθρώπινου ματιού. Αυτή η ανακάλυψη έδωσε πολλές ελπίδες για τη θεραπεία της δυσλεξίας σε κάποιους από τα 700 εκατομμύρια ανθρώπους, δηλαδή το 1/10 του πληθυσμού που έχει διαγνωσθεί με την διαταραχή.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/vrethike-etia-tis-dyslexias-ke-apantisi-vriskete-sta-matia/